Op pagina 14 (en van bij het begin al) meteen de drang dit vijf sterren te geven. Las pas een jaar geleden voor het eerst wat van Perquin in leesgroep, daarna ook online hier en daar, maar Vandaag werd ik opgebeld, greep me toen al meteen vast. Niet emotioneel misschien, want daar speelt ze m.i. niet zo op, maar door wat het schijnbare gebrek daaraan suggereert. Dit is strak, droog, en klinisch, en pas daaronder voel je de onderstroom; die trekt je dan onverbiddelijk onder.